Vastleggen best practices in de massagepraktijk

Een casusbeschrijving is een gedetailleerde beschrijving van het verloop van een klacht/aandoening en de behandeling van een cliënt. Casusbeschrijvingen zijn  geschikt om het verloop van een aandoening en het effect van een behandeling vast te leggen. Om informatie uit casusbeschrijvingen te kunnen vergelijken en uit te kunnen wisselen, is het van belang dat alle casusbeschrijvingen helder en volgens dezelfde richtlijn geschreven worden. Voor casusbeschrijvingen is de CARE  (CAse REport) richtlijn ontwikkeld. In dit artikel zullen we een vragenlijst presenteren, die is afgeleid van de geldende CARE richtlijn. Het doel van dit artikel is om best practices op het gebied van massage te verzamelen, die allemaal op dezelfde wijze zijn vastgelegd, om zo het vergelijken en uitwisselen van behandelingen mogelijk te maken.    

Inleiding

Een casusbeschrijving is een korte gedetailleerde beschrijving van de behandeling van een cliënt met een bepaalde klacht/aandoening (Gagnier et al. 2013; Sun 2013) en bestaat meestal uit 1500-2500 woorden (Cohen 2006). De observaties van de behandelaar of arts worden zorgvuldig vastgelegd (Chelvarajah & Bycroft 2004). Een casusbeschrijving beschrijft meestal een, maar hooguit enkele cliënten die iets met elkaar gemeen hebben, zoals een klacht/aandoening of een behandeling die ze ondergaan (Gagnier et al. 2013).  Vandenbroucke (2001) heeft de mogelijke functies van casusbeschrijvingen beschreven. Het herkennen en beschrijven van nieuwe ziektes, het opmerken van bijwerkingen van medicijnen en behandelingen, het bestuderen van de mechanismes en het verloop van een ziekte, educatie en het herkennen van zeldzame manifestaties van een ziekte zijn mogelijke functies van casusbeschrijvingen.

De bevindingen van een casusbeschrijving worden niet beschouwd als sterk wetenschappelijk bewijs (Sun 2013), maar zijn wel geschikt om nieuwe problemen of oplossingen te ontdekken (Vandenbroucke 1999). In casusbeschrijvingen is er sprake van een hoog risico op bias[1], omdat het slechts de beschrijving van een of enkele cliënten betreft. (Kiene et al. 2013; Vandenbroucke 1999). Casusbeschrijvingen missen vaak belangrijke informatie over de cliënt, de aandoening, de behandeling of de uitkomst (Richason et al. 2009). Door een gebrek aan richtlijnen over het schrijven van casusbeschrijvingen varieert de kwaliteit en de presentatie (Sun et al. 2013). Daarom zijn in 2013 de CARE- richtlijnen voor het schrijven van casusbeschrijvingen uitgebracht (Gagnier et al. 2013).

De CARE-richtlijnen hebben als doel ervoor te zorgen dat casusbeschrijvingen allemaal op systematische wijze worden gerapporteerd (Gagnier et al. 2013). Het schrijven volgens deze richtlijnen draagt bij aan de compleetheid en transparantie van casusbeschrijvingen (Riley et al. 2017). De richtlijn bestaat uit een checklist van 13 items die belangrijk zijn om opgenomen te worden in een casusbeschrijving (Gagnier et al. 2013).

De CARE richtlijn

Een casusbeschrijving begint met een duidelijke titel en een aantal sleutelwoorden die het aandachtsgebied van de casusbeschrijving typeren. Hierna volgt er vaak een korte samenvatting van de casusbeschrijving, waarin kort de introductie, de symptomen en klinische bevindingen, de diagnose, de gebruikte interventies of behandelingen, de resultaten en de conclusie vermeld worden.

Hierna volgt er een inleiding van een of twee paragrafen waarin vermeld wordt waarom deze casus uniek of interessant is, meestal met een aantal wetenschappelijke referenties.
Na de introductie volgt een beschrijving van de cliënt. De cliënt moet zoveel mogelijk geanonimiseerd worden. Dat wil zeggen dat de casusbeschrijving niet direct te herleiden is naar de cliënt waar de casusbeschrijving over gaat (Riley et al. 2017). Ook dient de cliënt een toestemmingsverklaring formulier te ondertekenen, waarin de cliënt op de hoogte gesteld wordt van het doel van het casusbeschrijving en toestemming geeft voor de publicatie hiervan (Neavyn & Murphy 2014). Bij de beschrijving van de cliënt worden de demografische gegevens van de cliënt, de klachten en symptomen, medische-, familie-, en psychosociale anamnestische gegevens besproken. Ook worden eerdere behandelingen van dezelfde aandoening en het resultaat hiervan besproken.

Hierna wordt het relevante lichamelijk onderzoek dat gedaan is beschreven en worden andere klinische bevindingen besproken.

Vaak bevat een casusbeschrijving een tijdlijn, waarin de informatie uit het report geordend staat op volgorde.

Vervolgens wordt besproken hoe de werkdiagnose tot stand is gekomen, welke moeilijkheden er waren bij het stellen van deze diagnose en waarom de behandelaar op deze diagnose is uitgekomen.

De factoren die de prognose van de cliënt bepalen worden (indien van toepassing) beschreven.

Hierna worden de gebruikte behandelingen duidelijk beschreven, gevolgd door de resultaten, eventuele metingen na afloop van de behandeling en eventuele complicaties of bijwerkingen. Als de cliënt zelf iets moest doen tijdens de behandeling, bijvoorbeeld het thuis uitvoeren van oefeningen, wordt de naleving hiervan ook besproken.
Aan het eind van de casusbeschrijving wordt er een korte discussie geschreven over de sterke en zwakke punten van de aanpak van de besproken casus, de relevantie van de beschikbare literatuur voor deze casus, de redenering met betrekking tot de conclusies en de belangrijkste lessen die uit deze casusbeschrijving getrokken kunnen worden. Hierna volgt een korte conclusie van de casusbeschrijving.
Als het mogelijk is kan de cliënt hierna nog zijn of haar mening geven over de behandeling en het resultaat hiervan.

Relevantie voor de massagepraktijk

Het doel van dit artikel is het verzamelen van best practices op het gebied van massage. Door behandelingen nauwkeurig en op dezelfde manier vast te leggen wordt het uitwisselen en vergelijken van behandelingen makkelijker.

Voor het verzamelen van best practices op het gebied van massage hebben we een vragenlijst en een toestemmingsverklaring opgesteld gebaseerd op de CARE richtlijn. De belangrijkste onderdelen van de richtlijn voor het verzamelen van best practices zijn hierin opgenomen. De cliëntgegevens, de klachten en symptomen van de cliënt, de werkdiagnose die gebruikt wordt en een uitgebreide en gedetailleerde beschrijving van de behandeling en het resultaat hiervan zijn hiervoor de belangrijkste onderdelen. Ook de ervaringen van de cliënt met betrekking tot de behandeling zijn van belang voor het verzamelen van best practices.

Het bestuderen van wetenschappelijke literatuur, inzicht in het medisch dossier van een patiënt, het maken van een tijdlijn en het schrijven van een samenvatting zijn van minder belang voor het verzamelen van best practices op het gebied van massage. Daarom komen deze onderdelen in de vragenlijst niet aan bod.

Auteur

Hessel Stuurman is bewegingswetenschapper i.o. Hij schrijft o.a. voor Masseurs Netwerk Nederland artikelen.

© Masseurs Netwerk Nederland 2017. Alle rechten voorbehouden. www.masseursnetwerk.nl
Overname van het artikel op individuele websites en social media sites is niet toegestaan.
U wordt uitgenodigd een directe link naar het artikel op de website www.masseursnetwerk.nl op uw website op te nemen en de link naar het artikel te delen op social media.

Referenties

Gagnier, J. J., Kienle, G., Altman, D. G., Moher, D., Sox, H., & Riley, D. (2013): The CARE guidelines: consensus-based clinical case reporting guideline development. Journal of medical case reports7(1), 223.

Sun, Z. (2013): Tips for writing a case report for the novice author. Journal of medical radiation sciences60(3), 108-113.

Cohen, H. (2006): How to write a patient case report. American Journal of Health-System Pharmacy63(19), 1888-1892.

Chelvarajah, R., & Bycroft, J. (2004): Writing and publishing case reports: the road to success. Acta neurochirurgica146(3), 313-316.

Vandenbroucke, J. P. (2001): In defense of case reports and case series. Annals of Internal Medicine134(4), 330-334.

Vandenbroucke, J. P. (1999): Case reports in an evidence-based world, JOURNAL OF THE ROYAL SOCIETY OF MEDICINE Volume 92 Number 4 ISSN 0141-0768

Kiene, H., Hamre, H. J., & Kienle, G. S. (2013): In support of clinical case reports: a system of causality assessment. Global Advances in Health and Medicine2(2), 64-75.

Richason, T. P., Paulson, S. M., Lowenstein, S. R., & Heard, K. J. (2009): Case reports describing treatments in the emergency medicine literature: missing and misleading information. BMC emergency medicine9(1), 10.

Sun, G. H., Aliu, O., & Hayward, R. A. (2013): Open-access electronic case report journals: the rationale for case report guidelines. Journal of clinical epidemiology66(10), 1065.

Riley, D.S., Barber, M.S., Kienle, G.S., Aronson, J.K., von Schoen-Angerer, T., Tugwell, P., Kiene, H., Helfand, M., Altman, D.G., Sox, H., Werthmann, P.G., Moher, D., Rison, R.A., Shamseer, L., Koch, C.A., Sun, G.H., Hanaway, P., Sudak, N.L., Kaszkin-Bettag, M., Carpenter, J.E., Gagnier, J.J. (2017): CARE guidelines for case reports: explanation and elaboration document. J Clin Epidemiol. 89:218-235.
doi: 10.1016/j.jclinepi.2017.04.026. Epub 2017 May 18. PubMed PMID: 28529185.

Neavyn, M., & Murphy, C. (2014): Coming to a Consensus on Informed Consent for Case Reports. J. Med. Toxicol. 10:337–339

 

[1] Een of meerdere factoren die de uitkomst van een onderzoek kunnen beïnvloeden en een objectieve interpretatie in de weg staan.